Denken in hokjes

Waarom denken vrouwen nog steeds in hokjes? Waarom komen ze er pas bij scheiding achter dat ze zich te veel naar hun partner (meestal de man) hebben geschikt en dat zij gefrustreerd zijn geraakt ten aanzien van hun ambities en dromen? We zouden het toch allemaal samen doen…in goede en in slechte tijden? Waarom blijken de meeste dromen dan toch bedrog?

In mijn mediation praktijk kom ik deze situatie vaak tegen: tijdens het huwelijk kon de man nooit zijn gezinstaken op zich nemen vanwege zijn drukke en belangrijke en doorgaans meer verdienende baan. Na scheiding komt het maar al te vaak voor dat de man ook zijn aandeel in het gezinsleven opeist en aangeeft de kinderen de helft of bijna de helft van de tijd bij zich te willen hebben. Ga jij maar werken, wordt dan gezegd tegen de ex-partner die werkelijk niet meer weet waar ze het zoeken moet.

Vrouwen van Nederland ik richt deze column tot jullie: ga hierover praten met je partner voordat het te laat is. Ik wil niet zeggen dat de oorzaak van alle scheidingen te zoeken is in de scheve rolverdeling tussen de vader en de moeder, maar vaak is het wel een steeds groter wordend hokje van onvrede. Onvrede en frustratie die na lang inhouden niet meer te kanaliseren is en kan resulteren in een vechtscheiding. En dat is toch het laatste wat we allemaal willen?

Een veel gehoorde kreet is: ach, hij had ook geen goed voorbeeld van z’n moeder, want die zorgde ook altijd voor de kinderen. Of: zijn vader deed ook nooit iets in het huishouden! Wat is er mis mee om de dingen dan juist anders te willen doen dan je ouders deden? Of vindt niet alleen de man het wel “convenient” dat vrouwlief er altijd voor de kinderen is, maar vindt de vrouw dat stiekem ook wel relaxt? Op deze wijze ontstaat een “voor wat hoort wat” relatie of eigenlijk een woekerpolis: je denkt al die jaren in je gezin te hebben geïnvesteerd en als je na 20 jaar de opbrengst van deze polis denkt te kunnen innen…blijk je bedrogen uit te komen! Of je man zegt doodleuk: ja sorry ik zie geen toekomst meer in ons huwelijk. Of je ziet zelf eindelijk het licht en dan kom je er achter dat je dit gesprek twintig jaar eerder had moeten voeren. Begrijp me goed, het hoeft niet zo te gaan als iedereen eerder naar zijn of haar aandeel kijkt en verantwoordelijkheid neemt voor de keuzes die eerder zijn gemaakt!

Hoeveel gun je elkaar in een huwelijk/relatie? Mag alleen de man carriere maken omdat hij nu eenmaal meer verdiencapaciteit heeft? Als we dat als vrouwen maar allemaal in stand blijven houden, dan gebeurt er uiteindelijk niets en blijft alles zoals het in de jaren vijftig/zestig van de vorige eeuw was. Ik ben nu bijna acht jaar lid van een vrouwenondernemersnetwerk dat ooit (begin jaren negentig) is opgericht om vrouwelijk ondernemerschap meer zichtbaar te maken. Helaas is het nog steeds nodig om vrouwen bewust te laten zijn dat zij hun eigen aandeel mogen opeisen en verantwoordelijkheid mogen nemen over hun eigen toekomst in een gedeelde verantwoordelijkheid voor wat ze samen met hun partner hebben opgebouwd.

Jij hebt makkelijk praten zullen sommige mensen zeggen. Jouw man is wel betrokken bij het gezin en is geen ” oppasvader” maar een papa die er altijd voor zijn kinderen is. Dan vraag ik me af: waarom kan ik het dan wel zo regelen en andere vrouwen niet?

Wie het weet mag het zeggen!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s