Hoezo onrealistisch?

Uit De Telegraaf van maandag 18 december 2017

Citaat: “Tranen om kerstspotje
Weinig mensen hebben het droog kunnen houden bij de John Lewis-achtige kerstreclame van de Plus. Een meisje dat van single vader naar hertrouwde moeder pendelt, viert kerst bij de mama. Papa gaat alleen naar huis, maar vindt onder de kerstboom een gourmetpannetje en staat plots voor de deur. Een scheve mond, maar bij de climax is alles uiteraard koek en ei. Een vriendelijke handdruk van zijn ex-schoonpa en een gezellige kerstdis volgen.

Scheidingsmediator Mireille Postma: “Dit kan harten verscheuren”, vindt ze. „Bij een scheiding zijn mensen beschadigd en hebben ze pijn en verdriet. Natuurlijk is het mooi als ze daaroverheen kunnen stappen, maar het is onrealistisch dat iemand die vreemd is gegaan bijvoorbeeld nog aan tafel mag komen.” Volgens haar is het mogelijk dat kinderen de reclame zien en geïnspireerd raken. „Stel je voor dat je als negenjarig meisje zelf zoiets verzint en het wordt niet beantwoord. Dan breekt je hart.” Einde citaat

Ik mag hopen dat mediator Mireille Postma verkeer geciteerd is? Hoe kun je als mediator zoiets zeggen? Vooral de zin: ” het is onrealistisch dat iemand die vreemd is gegaan bijvoorbeeld nog aan tafel mag komen”

Hoezo zou iemand niet meer aan tafel mogen komen? Wie zonder zonde is werpe de eerste steen. Deze vooringenomenheid vind ik persoonlijk vreemd voor een mediator. De onpartijdigheid die een mediator voorop hoort te hebben staan komt daarmee in het geding. Er zijn in scheidingen altijd daders en slachtoffers, of iemand nu is vreemd gegaan of niet. En daders kunnen slachtoffers worden en vice versa doordat het vermeende slachtoffer (het wordt mij allemaal aangedaan) zich gaat opstellen als dader: ik ga je krijgen, ik brand je tot je sokken af! Zonder daarbij naar het eigen aandeel in de relatie te kijken.

Schuld en schaamte gaan hand in hand als vreemdgaan uitkomt. En dan niet alleen bij degene die vreemdging. Echtgenoten / partners die ontvankelijk zijn voor een ander zijn vaak ook van zichzelf vervreemdt. Vaak staat het zelfs helemaal los van de echgenoot en zijn de omstandigheden debet aan het vreemdgaan. Als iemand kwetsbaar is door tegenslag in zijn of haar leven, dan kan op dat moment de aandacht van een willekeurige vreemde al leiden tot vreemdgaan.

Dat er grenzen worden overschreden is duidelijk, de meeste mensen die getrouwd zijn zullen het niet toejuichen als zijn of haar partner vreemdgaat. (Behalve diegenen die een open relatie hebben.)

Moet je dan de vreemdganger nooit meer aan tafel willen hebben, terwijl je kinderen hebt? Dat lijkt me het slechtste voorbeeld dat je als ouders kunt geven. Iedereen maakt fouten en juist in het toegeven van die fouten, schuilt de grootste kracht. Niet iedereen is daartoe in staat. Daarnaast is het verbroken vertrouwen uiteraard lastig te herstellen. Een open communicatie tussen de echtelieden onder begeleiding van een professional is dan onontbeerlijk. Als de relatie nog te lijmen is moet de onderste steen boven komen! Om herhaling te voorkomen.

Vergeven is dan ook zo’n ding. Toch denk ik persoonlijk dat dit krachtiger is dan boos zijn en blijven. Begijp me goed, boosheid, verdriet en frustratie zullen er zeker zijn, maar uiteindelijk kun je allebei een groei doormaken, als de wil en de intentie er maar is om er uit te komen. Vecht voor je relatie is mijn devies, het gras lijkt misschien even groener aan de overkant, maar ook daar loop je uiteindelijk weer tegen jezelf aan als het leven even z’n mindere kanten laat zien. Dat kan geen partner voor je wegnemen!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s