Wat leren we van de documentaire “Verlaten”?

Afgelopen week was op NPO2 de documentaire “Verlaten” te zien. Over mensen die verlaten zijn door hun partner of zelf hun partner en kinderen hebben verlaten. Voor iedereen die dit heeft meegemaakt een zeer herkenbaar relaas van mensen die hun inzichten met ons delen.

De verwarring, de pijn, de verbijstering, het ongeloof dat boven komt drijven als je partner van de ene op de andere dag zegt dat hij/zij weg gaat. De meesten hebben het niet zien aankomen en waren totaal overdonderd en in shock. Een vrouw zei: ik dacht dat ik het nog wel kon fixen, we kunnen er toch over praten? Iedere relatie met jonge kinderen komt wel een keer in een dip.

Een andere vrouw voelde zich een jaar lang emotioneel gegijzeld, omdat haar man in alle toonaarden ontkende dat hij een vriendin had. Terwijl de vrouw herstellende van een beroerte aan zichzelf en haar beoordelingsvermogen ging twijfelen kwam uiteindelijk toch de melding: ik heb een vriendin en ik wil met haar verder. Zij vertrok uit huis en binnen no time hingen de jurkjes van deze vriendin in haar kast en hing de was van deze vrouw aan haar droogmolen. Zij gaf aan het misdadig te vinden wat haar man en zijn vriendin haar en hun kinderen hebben aangedaan. En toch zag je ook haar veerkracht, de wil om door te gaan, een mooie sportieve vrouw, die alleen gaat kamperen, dingen onderneemt. En die veerkracht en kwetsbaarheid ontroerde.

De man die vertelde dat hij zich niet alleen verlaten en afgewezen voelde, maar ook de gedroomde toekomst mist, die hij met zijn vrouw voor ogen had. Dat je daar heimwee naar kan hebben als een soort phantoompijn. Alsof je been is afgezet, het is weg, je vrouw is weg, en toch voel je de pijn van wat er niet meer is, die gedeelde toekomst. En toch kon hij aangeven dat zijn pijn heel groot is, maar dat degene die hem verlaten heeft ook pijn heeft en door een rouwproces gaat. Degene die de partner verlaat heeft ook verdriet om het verlies van de relatie en moet daar haar hele leven mee leven. Dat ze die beslissing, hoe pijnlijk ook heeft genomen.

Dan de man, de huisarts, die vertelde hoe hij in de intimiteit van hun slaapkamer vijf kinderen samen met zijn vrouw op de wereld heeft gezet, als tropenarts, vijf kinderen bij zijn eigen vrouw in vier verschillende landen. Het is nu vijf jaar geleden dat ze is weggegaan en nog begrijpt hij het niet, dat ze zomaar weg is gegaan. Hij vertelde over zijn depressies en zijn donkere kanten en dat hij wellicht zijn liefde voor haar niet genoeg duidelijk heeft kunnen maken.

Dan was er de vrouw die zelf haar gezin met jonge kinderen verlaten had. Ze was geen leuke versie van zichzelf meer, voelde zich niet gezien door haar man. Hij nam haar klachten niet serieus. Hij vond dat ze niet het recht had om ongelukkig te zijn. Toen kwam ze een andere man tegen, via hem zag ze zichzelf door een andere bril, een leuke bril waar ze erg blij van werd. Na drie maanden besloot ze met die andere man verder te gaan en haar gezin te verlaten. Pas nadat ze samen een woning hadden gekocht en haar kinderen de helft van de tijd bij hen verbleven, bleek dat de vriend dat helemaal niet zag zitten. De tijd met de kinderen werd zo overschaduwd door haar vriend en ze werd daar erg verdrietig over. Na vier jaar besloot de vriend een punt achter hun relatie te zetten, van de ene op de andere dag. Ook bij haar nu verbijstering en ongeloof. Dit kon niet waar zijn! Ze gaf aan dat als haar man, de vader van haar kinderen, op enig moment had gevraagd om terug te komen, ze dit gedaan zou hebben. Maar dat deed hij niet. Hij zei dat hij niet meer met een vrouw samen kon zijn die haar kinderen/gezin in de steek liet. Ze is er zelf niet uit wat er nu beter was geweest. Had ze bij haar gezin moeten blijven ondanks dat ze zich niet gelukkig voelde? De beslissing om voor zichzelf te kiezen en met haar vriend te gaan samenwonen ziet ze zelf als een egoïstische keuze.

De vrouw die door haar man verlaten werd: tijdens een gesprek aan de keukentafel vertelde hij haar ineens dat het over was. Hij had een nieuwe vrouw gevonden. Ze moeten het huis verkopen, lang was ze in onzekerheid of hij er toch met die vriendin zou gaan wonen. Nu heeft hij een zoon met die vrouw gekregen en iedereen kreeg een geboorte kaartje, behalve zij. Terwijl het wel het halfbroertje van haar kinderen is.

Wat kunnen we hier nu uit leren? 12.000 mensen worden jaarlijks geconfronteerd met een partner die niet meer met hen verder wil. Dat doet veel met je. Het brengt je terug naar je meest essentiële punt van je bestaansrecht. Iemand zegt niet meer van je te houden, je wordt afgewezen. Een grote letter A van Afwijzing staat op je voorhoofd omschrijft iemand het. De hele wereld lijkt vijandig. Achteraf krabbel je weer op en zie je dat dat niet zo is.

Toch is de behoefte van de mens aan erkenning en gezien worden zo groot dat dat de grootste bottleneck in relaties blijkt te zijn. Vaak blijkt dat pas na een ongeluk, ernstige ziekte, de komst van een gehandicapt kind of verlies van een ouder, hoezeer je op je partner kunt leunen. En hoezeer die partner in staat is om er voor je te zijn in een dergelijk rouwproces. En hoezeer die partner in staat is om eerlijk te zijn tegenover zichzelf over wat die gebeurtenissen met hem of haar doen. Het legt vaak pijnlijk bloot waar het in de relatie om ging. Waarom heb je elkaar ooit uitgekozen? Lukt het om elkaar dan nog te begrijpen?

Cabaretier Jochem Meyjer omschrijft het in een interview als volgt: je denkt dat je in een orkaan (hij had kanker) elkaar stevig vasthoudt. Later blijkt dat je overboord bent geslagen en ieder afzonderlijk van elkaar naar de wal bent gezwommen. Kun je elkaar nadat de storm is geluwd weer terugvinden of ben je ieder op zo’n andere plek terecht gekomen dat je elkaar niet meer herkent?

Uit eigen ervaring weet ik dat het de moeite waard is om met elkaar in gesprek te blijven, uit te zoeken waar, wanneer en waarom je elkaar nu precies uit het oog bent verloren. Wat was ieders aandeel in het geheel, wat was mijn aandeel? Als je bereid en in staat bent om dat gesprek in alle eerlijkheid aan te gaan, dan is er nog hoop. Voor jezelf, je relatie en je gezin.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s