Angst, een slechte raadgever

Mag je als mediator druk uitoefenen op de partner die een second opinion wil vragen? Nee, is natuurlijk mijn antwoord. Er zijn genoeg redenen te bedenken waarom meestal de minder financieel onderlegde partner even iemand over zijn of haar schouder wil laten meekijken. Of als er bijvoorbeeld een juridisch verschil van inzicht is over wat te doen met de schenking van ouders, dan kan het handig zijn om hier je licht over op te steken bij een extern deskundige als de mediator zich daar niet aan wil branden. Ook financiële belangen kun je van verschillende kanten bekijken, het is maar vanuit welk perspectief je kijkt.

Het mag in mijn optiek nooit de bedoeling zijn dat een mediator tegen een client zegt dat ze maar beter niet naar een derde toe kan gaan om uitleg te krijgen over een aantal complexe berekeningen. En dat is nu juist wat mij onlangs ter ore kwam. Een dame vroeg bij mij in het kader van een second opinion advies over drie berekeningen die waren gemaakt door een financieel planner. Toen ik in eerste instantie doorvroeg wat ze precies van mij verwachtte, bleek dat zowel haar ex-partner als de Scheidingsplanner negatief hadden gereageerd op het betrekken van een second opinion bij het proces. De Scheidingsplanner gaf haar aan dat ze nu nog goodwill had bij haar ex-partner en dat ze dat beter niet kon verspelen! Ook de ex-man reageerde furieus. Ze hadden een fixed price afgesproken met de Scheidingsplanner en nu ging ze nog extra kosten maken door een second opinion aan te vragen!

Los van de inhoud van de berekeningen, daar ga ik nu even niet op in, is het in mijn optiek uit den boze om iemand vanuit angst voor de ex-partner te laten beslissen over wel of geen second opinion. Ten eerste is degene die de scheiding begeleidde er blijkbaar niet in geslaagd om partijen volledig voor te lichten en het vertrouwen te winnen dat beider belangen goed werden behartigd. Ten tweede voelde de vrouw zich beperkt door de fixed price. Er waren drie berekeningen gemaakt die in haar opinie niet voldeden aan de toekomstige situatie. Dan kom je in een lastige situatie.

Ik werk als mediator / financieel planner nooit met fixed prijzen. Op basis van hetgeen partijen uitgewerkt willen zien aan partner-kinderalimentatie maak ik berekeningen. Die kunnen ge-updated worden als partijen hun wensen daaromtrent tijdens de mediation aanpassen. Van te voren maak ik een gedetailleerde prijsopgave welke werkzaamheden worden verricht. Het is dan de kunst om op basis van de inventarisatie de juiste berekeningen te maken. Angst mag daarbij nooit een raadgever zijn. Soms kom je met een boodschap die partijen niet altijd verwachten. Dat ze bijvoorbeeld beter het duurdere gezamenlijke huis kunnen verkopen en allebei een goedkoper huis kopen. Dan kan het zijn dat een van beiden een second opinion wenst.

Dan is dat wat mij betreft geen enkel probleem!

 

Vanuit welk perspectief kijk jij?

Wat gun je je ex-partner na scheiding? Dat is in mijn beleving waar het om draait als mensen zeggen dat de kinderen voorop staan. Juist door de wijze waarop ouders met elkaar omgaan en elkaar een nieuwe toekomst gunnen blijkt of de omgeving waarin de kinderen opgroeien een veilige is. Veilig in de zin van de woonomgeving maar ook vooral veilig doordat ze niet hoeven te kiezen tussen de ouders.

Dat een scheiding verdriet met zich meebrengt en dat niemand voor de lol gaat scheiden is duidelijk. Zeker als er kinderen in het spel zijn. Het perspectief van het kind wordt vaak ook onbedoeld door ouders uit het oog verloren. In het gekissebis over wie waar gaat wonen, hoe het vermogen / de schulden worden verdeeld, wie welke bijdrage levert aan de kinderkosten, of en hoeveel partneralimentatie wordt betaald, lijkt de zorg over de kinderen onder te sneeuwen.

Het gaat dan om financiële belangen die natuurlijk goed in kaart moeten worden gebracht. Fiscaal in orde en natuurlijk juridisch kloppend. En achter die belangen zitten gevoelens, die bij het financieel verdelen van de bezittingen en schulden soms tot grote teleurstelling, boosheid of onmacht kunnen leiden.

Als mediator kun je deze zorgen niet altijd wegnemen. Een scheiding leidt doorgaans tot het maken van keuzes die niet altijd even leuk zijn. Door helderheid te verschaffen over de consequenties van die keuzes, kan echter wel een hoop onrust worden weggenomen. Als mensen maar weten waar ze op kunnen rekenen, ook al is dat minder dan ze gewend waren, dan geeft dat rust. En die gemoedstoestand is vele malen prettiger dan onzekerheid over de toekomst. Laat ik nu daar mijn specialiteit van hebben gemaakt. Hoe groter de financiële stress bij mensen, hoe rustiger ik word!

Dus hoe de wind waait kun je niet beïnvloeden, hoe je de zeilen zet wel!

Denken in hokjes

Waarom denken vrouwen nog steeds in hokjes? Waarom komen ze er pas bij scheiding achter dat ze zich te veel naar hun partner (meestal de man) hebben geschikt en dat zij gefrustreerd zijn geraakt ten aanzien van hun ambities en dromen? We zouden het toch allemaal samen doen…in goede en in slechte tijden? Waarom blijken de meeste dromen dan toch bedrog?

In mijn mediation praktijk kom ik deze situatie vaak tegen: tijdens het huwelijk kon de man nooit zijn gezinstaken op zich nemen vanwege zijn drukke en belangrijke en doorgaans meer verdienende baan. Na scheiding komt het maar al te vaak voor dat de man ook zijn aandeel in het gezinsleven opeist en aangeeft de kinderen de helft of bijna de helft van de tijd bij zich te willen hebben. Ga jij maar werken, wordt dan gezegd tegen de ex-partner die werkelijk niet meer weet waar ze het zoeken moet.

Vrouwen van Nederland ik richt deze column tot jullie: ga hierover praten met je partner voordat het te laat is. Ik wil niet zeggen dat de oorzaak van alle scheidingen te zoeken is in de scheve rolverdeling tussen de vader en de moeder, maar vaak is het wel een steeds groter wordend hokje van onvrede. Onvrede en frustratie die na lang inhouden niet meer te kanaliseren is en kan resulteren in een vechtscheiding. En dat is toch het laatste wat we allemaal willen?

Een veel gehoorde kreet is: ach, hij had ook geen goed voorbeeld van z’n moeder, want die zorgde ook altijd voor de kinderen. Of: zijn vader deed ook nooit iets in het huishouden! Wat is er mis mee om de dingen dan juist anders te willen doen dan je ouders deden? Of vindt niet alleen de man het wel “convenient” dat vrouwlief er altijd voor de kinderen is, maar vindt de vrouw dat stiekem ook wel relaxt? Op deze wijze ontstaat een “voor wat hoort wat” relatie of eigenlijk een woekerpolis: je denkt al die jaren in je gezin te hebben geïnvesteerd en als je na 20 jaar de opbrengst van deze polis denkt te kunnen innen…blijk je bedrogen uit te komen! Of je man zegt doodleuk: ja sorry ik zie geen toekomst meer in ons huwelijk. Of je ziet zelf eindelijk het licht en dan kom je er achter dat je dit gesprek twintig jaar eerder had moeten voeren. Begrijp me goed, het hoeft niet zo te gaan als iedereen eerder naar zijn of haar aandeel kijkt en verantwoordelijkheid neemt voor de keuzes die eerder zijn gemaakt!

Hoeveel gun je elkaar in een huwelijk/relatie? Mag alleen de man carriere maken omdat hij nu eenmaal meer verdiencapaciteit heeft? Als we dat als vrouwen maar allemaal in stand blijven houden, dan gebeurt er uiteindelijk niets en blijft alles zoals het in de jaren vijftig/zestig van de vorige eeuw was. Ik ben nu bijna acht jaar lid van een vrouwenondernemersnetwerk dat ooit (begin jaren negentig) is opgericht om vrouwelijk ondernemerschap meer zichtbaar te maken. Helaas is het nog steeds nodig om vrouwen bewust te laten zijn dat zij hun eigen aandeel mogen opeisen en verantwoordelijkheid mogen nemen over hun eigen toekomst in een gedeelde verantwoordelijkheid voor wat ze samen met hun partner hebben opgebouwd.

Jij hebt makkelijk praten zullen sommige mensen zeggen. Jouw man is wel betrokken bij het gezin en is geen ” oppasvader” maar een papa die er altijd voor zijn kinderen is. Dan vraag ik me af: waarom kan ik het dan wel zo regelen en andere vrouwen niet?

Wie het weet mag het zeggen!