Blog

Second love, Third love, fourth love….f

De woorden zelfdestructie, eenzaamheid, verwijdering, leegte, ontkenning, minderwaardig voelen, kunnen 1 op 1 gekoppeld worden aan sites als Second Love.

SL zoals gebruikers de site “liefkozend” noemen is een plek of een platform waar mensen die de leegte in zichzelf willen opvullen met een andere vrouw of man zonder enige drempel terecht kunnen. Lekker via je luie stoel, je hoeft er de deur niet voor uit. Je gaat op een app die je vrouw of man niet kent zoals Telegram of Kik en hopla, lekker elkaar leuke berichtjes sturen en zo wordt het toch nog gezellig op de bank thuis.

Ze noemen het liefde als ze elkaar vinden, grenzeloze liefde die verrijkend is en die hen tot een beter mens maakt. …Zo begint het in eerste instantie tenminste. Totdat ook aan deze “liefde” voorwaarden worden gesteld.

Voorwaarden en controle die voortkomt uit angst. Want als je niet meer dagelijks de bevestiging van die ander krijgt, dan komt die leegte weer opzetten. Ben ik niet meer goed genoeg? Hou je nog wel van me? Maak je nog wel tijd voor me? Tijd voor een update, waar ben je en met wie? Wanneer zien we elkaar weer?

De geheimzinnigheid en de continue aandacht maakt het blijkbaar voor honderd duizenden mensen aantrekkelijk om zich hiervoor aan te melden. ‘S Kijken wat ik nog waard ben…, ik wil contact of juist alleen voor de seks? Alles waar men tekorten voelt, zich niet gezien voelt, kun je bij Second Love voor terecht. Er is altijd wel een dolende ziel die jouw leegte wil vullen als je die van haar of hem ook maar vult.

En vaak blijft het niet bij 1 second love, zoals de titel hierboven al aangeeft. De aandacht op het tekort doet steeds meer tekorten ontstaan en zo blijft men wanhopig op zoek naar de bevestiging die men bij anderen denkt te moeten zoeken.

En zo ontstaat een verslavende afhankelijkheid die maar moeilijk doorbroken kan worden. Cocaine, drank of gokken is er niks bij. We zien het ook in de Social media de continue zoektocht naar aandacht en likes. Kijk eens wat een mooi leven ik heb? Check! En ondertussen zo eenzaam als de pestpokken en niet bij machte om in real life hulp te vragen bij je eigen partner, een therapeut of vrienden. Het is een groot moeras van dolende zielen, waarin een ieder elkaar steeds verder naar beneden trekt. Als zombies zoekt men elkaar op en verslindt men elkaar om vervolgens op zoek te gaan naar de volgende zombie.

Zolang iemand niet in staat is om eerlijk te zijn tegenover zichzelf en zijn verlangens dan kun je nog zoveel leuke dingen doen samen (als echtelieden), in therapie gaan, Vertellis’ spelen…Maar dan nog sta je als partner met lege handen. De aantrekkingskracht van aandacht van verschillende mensen, je verhaal kunnen doen of die lichamelijke aandacht is hedentendage blijkbaar groter dan de wil om in de veiligheid van je gezin te zoeken naar oorzaken van het gevoel van leegte.

Of belangrijker nog: bij jezelf op zoek te gaan naar de oorzaken van die leegte en hoe je deze zelf kunt vullen door op zoek te gaan naar leuker werk, een sportief doel (marathons, bergen beklimmen etc) of meer tijd en aandacht aan je gezin en vrouw/man te besteden. Ga in gesprek met elkaar. En kom niet thuis met de “left overs” (kliekjes) zoals Esther Perel in haar interviews benadrukt.

Vreemdgaan is van alle tijden, van hoog tot laag in de bevolking wordt het gedaan, een direct gevolg van de onzichtbare volksziekte die eenzaamheid heet en wordt veroorzaakt door een gebrek aan verbinding met jezelf. Ken jezelf en er gaat een wereld van overvloed voor je open!

Wordt vervolgd…

Advertenties

Mediation, wat is dat?

In mijn praktijk als mediator komen veel stellen die uit elkaar gaan. Of ex-partners die vastlopen in hun communicatie rondlopen de kinderen. Sommigen hebben al ervaring met mediation, de meesten niet. Mediation is een manier om geschillen te beslechten, in feite om datgene waar mensen in vastlopen bespreekbaar te maken.

Wat is een geschil en in hoeverre kan mediation daar een oplossing voor geven? Een geschil kan een verschil van mening zijn over hoe je uit elkaar gaat. Over de financiële afwikkeling of over de zorg- en contactregeling rondom de kinderen. Daarbij kunnen ex-partners standpunten hebben die uit elkaar liggen en belangen die haaks op elkaar staan. Verwijten die over en weer gaan…

Achter elk verwijt zit een behoefte. In feite zeggen mensen dan, ik wil graag dat je me begrijpt. En dat is het mooiste dat in mijn optiek kan ontstaan bij een mediation proces. Begrip over elkaars standpunten en emoties. Je kunt het met elkaar oneens blijven, agree to disagree, maar wellicht kun je met een andere bril kijken naar elkaar.

En dat is in de praktijk nog het allermoeilijkste, kun je je eigen waarheid en eigen mening bijstellen als het om je ex-partner gaat?

Tijdens de mediation komen er soms uitspraken naar voren die ex-partners nog niet van elkaar wisten. Over wezenlijke onderwerpen zoals opvoeding van de kinderen, financiële zaken, normen en waarden. Alleen daarom al is mediation ook in te zetten voordat de relatie strandt.

Sommige mensen die gaan scheiden en geen ruzie hebben, kijken verbaasd als er toch een mediation overeenkomst op tafel komt. Waarom mediation als we geen verschil van mening hebben? Dan leg ik uit dat er geen verschil van mening hoeft te zijn om in mediation te gaan. Mediation biedt een kader waarbij een kwestie zoals het uit elkaar gaan ook kan worden omschreven, op een overzichtelijke en procesmatige manier kan worden aangepakt. De mediatior fungeert als gespreksleider en loodst de deelnemers aan de mediation door hun eigen scheidingsproces.

De mensen, hun emoties en de inhoud (financiële, fiscale en juridische vraagstukken) gaan hand in hand. Door ruimte te geven aan de emoties die er altijd spelen zijn mensen beter in staat om beslissingen te nemen over inhoudelijke zaken. Je hebt elkaar namelijk nodig om de kwestie op te lossen. Iets wat je samen hebt gecreëerd, kun je ook samen oplossen. Dat verlengt ook de houdbaarheid van de oplossing. Oftewel door draagvlak te creëren, zijn mensen in staat om een gezamenlijk verkregen onderhandelingsresultaat te accepteren.

Nadat deelnemers aan de mediation hun standpunten en wensenlijstje op tafel hebben gelegd, wordt er onderhandeld over wie wat krijgt en gaat doen. Dan kan het helpen om de ” taart te vergroten”. Door het aantal onderwerpen waarover onderhandeld moet worden te vergroten, is het makkelijker om de taart te verdelen. Een kleine taart met vier stukken verdeelt nu eenmaal lastiger dan een grote taart waaruit tien stukken te halen zijn.

Het is een misvatting om te denken dat de deelnemers enkel tevreden zijn als de taart op fiftyfifty basis wordt verdeeld. Mensen kunnen soms tevreden zijn als het 60/40 is of 30/70. Dit kan samenhangen met de emoties die achter elk verkregen stuk “taart” schuilgaan. Dit staat natuurlijk los van de verdeling op basis van huwelijksvoorwaarden en fiscale schenkingsaspecten.

Dit is deel 1 van een serie blogs over Wat is mediation?

Wat leren we van de documentaire “Verlaten”?

Afgelopen week was op NPO2 de documentaire “Verlaten” te zien. Over mensen die verlaten zijn door hun partner of zelf hun partner en kinderen hebben verlaten. Voor iedereen die dit heeft meegemaakt een zeer herkenbaar relaas van mensen die hun inzichten met ons delen.

De verwarring, de pijn, de verbijstering, het ongeloof dat boven komt drijven als je partner van de ene op de andere dag zegt dat hij/zij weg gaat. De meesten hebben het niet zien aankomen en waren totaal overdonderd en in shock. Een vrouw zei: ik dacht dat ik het nog wel kon fixen, we kunnen er toch over praten? Iedere relatie met jonge kinderen komt wel een keer in een dip.

Een andere vrouw voelde zich een jaar lang emotioneel gegijzeld, omdat haar man in alle toonaarden ontkende dat hij een vriendin had. Terwijl de vrouw herstellende van een beroerte aan zichzelf en haar beoordelingsvermogen ging twijfelen kwam uiteindelijk toch de melding: ik heb een vriendin en ik wil met haar verder. Zij vertrok uit huis en binnen no time hingen de jurkjes van deze vriendin in haar kast en hing de was van deze vrouw aan haar droogmolen. Zij gaf aan het misdadig te vinden wat haar man en zijn vriendin haar en hun kinderen hebben aangedaan. En toch zag je ook haar veerkracht, de wil om door te gaan, een mooie sportieve vrouw, die alleen gaat kamperen, dingen onderneemt. En die veerkracht en kwetsbaarheid ontroerde.

De man die vertelde dat hij zich niet alleen verlaten en afgewezen voelde, maar ook de gedroomde toekomst mist, die hij met zijn vrouw voor ogen had. Dat je daar heimwee naar kan hebben als een soort phantoompijn. Alsof je been is afgezet, het is weg, je vrouw is weg, en toch voel je de pijn van wat er niet meer is, die gedeelde toekomst. En toch kon hij aangeven dat zijn pijn heel groot is, maar dat degene die hem verlaten heeft ook pijn heeft en door een rouwproces gaat. Degene die de partner verlaat heeft ook verdriet om het verlies van de relatie en moet daar haar hele leven mee leven. Dat ze die beslissing, hoe pijnlijk ook heeft genomen.

Dan de man, de huisarts, die vertelde hoe hij in de intimiteit van hun slaapkamer vijf kinderen samen met zijn vrouw op de wereld heeft gezet, als tropenarts, vijf kinderen bij zijn eigen vrouw in vier verschillende landen. Het is nu vijf jaar geleden dat ze is weggegaan en nog begrijpt hij het niet, dat ze zomaar weg is gegaan. Hij vertelde over zijn depressies en zijn donkere kanten en dat hij wellicht zijn liefde voor haar niet genoeg duidelijk heeft kunnen maken.

Dan was er de vrouw die zelf haar gezin met jonge kinderen verlaten had. Ze was geen leuke versie van zichzelf meer, voelde zich niet gezien door haar man. Hij nam haar klachten niet serieus. Hij vond dat ze niet het recht had om ongelukkig te zijn. Toen kwam ze een andere man tegen, via hem zag ze zichzelf door een andere bril, een leuke bril waar ze erg blij van werd. Na drie maanden besloot ze met die andere man verder te gaan en haar gezin te verlaten. Pas nadat ze samen een woning hadden gekocht en haar kinderen de helft van de tijd bij hen verbleven, bleek dat de vriend dat helemaal niet zag zitten. De tijd met de kinderen werd zo overschaduwd door haar vriend en ze werd daar erg verdrietig over. Na vier jaar besloot de vriend een punt achter hun relatie te zetten, van de ene op de andere dag. Ook bij haar nu verbijstering en ongeloof. Dit kon niet waar zijn! Ze gaf aan dat als haar man, de vader van haar kinderen, op enig moment had gevraagd om terug te komen, ze dit gedaan zou hebben. Maar dat deed hij niet. Hij zei dat hij niet meer met een vrouw samen kon zijn die haar kinderen/gezin in de steek liet. Ze is er zelf niet uit wat er nu beter was geweest. Had ze bij haar gezin moeten blijven ondanks dat ze zich niet gelukkig voelde? De beslissing om voor zichzelf te kiezen en met haar vriend te gaan samenwonen ziet ze zelf als een egoïstische keuze.

De vrouw die door haar man verlaten werd: tijdens een gesprek aan de keukentafel vertelde hij haar ineens dat het over was. Hij had een nieuwe vrouw gevonden. Ze moeten het huis verkopen, lang was ze in onzekerheid of hij er toch met die vriendin zou gaan wonen. Nu heeft hij een zoon met die vrouw gekregen en iedereen kreeg een geboorte kaartje, behalve zij. Terwijl het wel het halfbroertje van haar kinderen is.

Wat kunnen we hier nu uit leren? 12.000 mensen worden jaarlijks geconfronteerd met een partner die niet meer met hen verder wil. Dat doet veel met je. Het brengt je terug naar je meest essentiële punt van je bestaansrecht. Iemand zegt niet meer van je te houden, je wordt afgewezen. Een grote letter A van Afwijzing staat op je voorhoofd omschrijft iemand het. De hele wereld lijkt vijandig. Achteraf krabbel je weer op en zie je dat dat niet zo is.

Toch is de behoefte van de mens aan erkenning en gezien worden zo groot dat dat de grootste bottleneck in relaties blijkt te zijn. Vaak blijkt dat pas na een ongeluk, ernstige ziekte, de komst van een gehandicapt kind of verlies van een ouder, hoezeer je op je partner kunt leunen. En hoezeer die partner in staat is om er voor je te zijn in een dergelijk rouwproces. En hoezeer die partner in staat is om eerlijk te zijn tegenover zichzelf over wat die gebeurtenissen met hem of haar doen. Het legt vaak pijnlijk bloot waar het in de relatie om ging. Waarom heb je elkaar ooit uitgekozen? Lukt het om elkaar dan nog te begrijpen?

Cabaretier Jochem Meyjer omschrijft het in een interview als volgt: je denkt dat je in een orkaan (hij had kanker) elkaar stevig vasthoudt. Later blijkt dat je overboord bent geslagen en ieder afzonderlijk van elkaar naar de wal bent gezwommen. Kun je elkaar nadat de storm is geluwd weer terugvinden of ben je ieder op zo’n andere plek terecht gekomen dat je elkaar niet meer herkent?

Uit eigen ervaring weet ik dat het de moeite waard is om met elkaar in gesprek te blijven, uit te zoeken waar, wanneer en waarom je elkaar nu precies uit het oog bent verloren. Wat was ieders aandeel in het geheel, wat was mijn aandeel? Als je bereid en in staat bent om dat gesprek in alle eerlijkheid aan te gaan, dan is er nog hoop. Voor jezelf, je relatie en je gezin.

Hoezo onrealistisch?

Uit De Telegraaf van maandag 18 december 2017

Citaat: “Tranen om kerstspotje
Weinig mensen hebben het droog kunnen houden bij de John Lewis-achtige kerstreclame van de Plus. Een meisje dat van single vader naar hertrouwde moeder pendelt, viert kerst bij de mama. Papa gaat alleen naar huis, maar vindt onder de kerstboom een gourmetpannetje en staat plots voor de deur. Een scheve mond, maar bij de climax is alles uiteraard koek en ei. Een vriendelijke handdruk van zijn ex-schoonpa en een gezellige kerstdis volgen.

Scheidingsmediator Mireille Postma: “Dit kan harten verscheuren”, vindt ze. „Bij een scheiding zijn mensen beschadigd en hebben ze pijn en verdriet. Natuurlijk is het mooi als ze daaroverheen kunnen stappen, maar het is onrealistisch dat iemand die vreemd is gegaan bijvoorbeeld nog aan tafel mag komen.” Volgens haar is het mogelijk dat kinderen de reclame zien en geïnspireerd raken. „Stel je voor dat je als negenjarig meisje zelf zoiets verzint en het wordt niet beantwoord. Dan breekt je hart.” Einde citaat

Ik mag hopen dat mediator Mireille Postma verkeer geciteerd is? Hoe kun je als mediator zoiets zeggen? Vooral de zin: ” het is onrealistisch dat iemand die vreemd is gegaan bijvoorbeeld nog aan tafel mag komen”

Hoezo zou iemand niet meer aan tafel mogen komen? Wie zonder zonde is werpe de eerste steen. Deze vooringenomenheid vind ik persoonlijk vreemd voor een mediator. De onpartijdigheid die een mediator voorop hoort te hebben staan komt daarmee in het geding. Er zijn in scheidingen altijd daders en slachtoffers, of iemand nu is vreemd gegaan of niet. En daders kunnen slachtoffers worden en vice versa doordat het vermeende slachtoffer (het wordt mij allemaal aangedaan) zich gaat opstellen als dader: ik ga je krijgen, ik brand je tot je sokken af! Zonder daarbij naar het eigen aandeel in de relatie te kijken.

Schuld en schaamte gaan hand in hand als vreemdgaan uitkomt. En dan niet alleen bij degene die vreemdging. Echtgenoten / partners die ontvankelijk zijn voor een ander zijn vaak ook van zichzelf vervreemdt. Vaak staat het zelfs helemaal los van de echgenoot en zijn de omstandigheden debet aan het vreemdgaan. Als iemand kwetsbaar is door tegenslag in zijn of haar leven, dan kan op dat moment de aandacht van een willekeurige vreemde al leiden tot vreemdgaan.

Dat er grenzen worden overschreden is duidelijk, de meeste mensen die getrouwd zijn zullen het niet toejuichen als zijn of haar partner vreemdgaat. (Behalve diegenen die een open relatie hebben.)

Moet je dan de vreemdganger nooit meer aan tafel willen hebben, terwijl je kinderen hebt? Dat lijkt me het slechtste voorbeeld dat je als ouders kunt geven. Iedereen maakt fouten en juist in het toegeven van die fouten, schuilt de grootste kracht. Niet iedereen is daartoe in staat. Daarnaast is het verbroken vertrouwen uiteraard lastig te herstellen. Een open communicatie tussen de echtelieden onder begeleiding van een professional is dan onontbeerlijk. Als de relatie nog te lijmen is moet de onderste steen boven komen! Om herhaling te voorkomen.

Vergeven is dan ook zo’n ding. Toch denk ik persoonlijk dat dit krachtiger is dan boos zijn en blijven. Begijp me goed, boosheid, verdriet en frustratie zullen er zeker zijn, maar uiteindelijk kun je allebei een groei doormaken, als de wil en de intentie er maar is om er uit te komen. Vecht voor je relatie is mijn devies, het gras lijkt misschien even groener aan de overkant, maar ook daar loop je uiteindelijk weer tegen jezelf aan als het leven even z’n mindere kanten laat zien. Dat kan geen partner voor je wegnemen!

Spreek je elkaars Liefdestaal nog?

Scheiden gaat in mijn praktijk over financiën & emoties en de emoties achter de financiën. Dat elke euro emoties is en dat het dus veel uitmaakt of je snel helderheid hebt over het geld dat te verdelen is, maakt dat ik altijd direct met mensen de diepte in duik. Wat betekent geld voor jou, behalve dat je moet kunnen eten, wonen en op vakantie wilt kunnen gaan? Wat gun je jezelf en wat gun je de ander? Hoe wil je later op deze periode in je leven terug kunnen kijken?

Bij de meeste mensen komt na de scheidingsmelding (wie die ook doet) een periode dat de emoties alle kanten op vliegen. Een existentiële angst maakt zich van je meester en je kunt je in een vrije val voelen komen waar geen houden meer aan is. Ga ik het wel redden? Waar ga ik wonen? Dromen vallen in duigen.

En ook daarmee moet een goede mediator overweg kunnen gaan. De existentiële angst die mensen voelen, maakt dat ze teruggrijpen op hun overlevingsmechanisme. Ze “bevriezen” of ze vluchten en lopen weg voor hun verantwoordelijkheid. De verantwoordelijkheid die ze eerder niet konden pakken in hun relatie. Als het evenwicht verstoord is en de ene partner te zwaar leunt op de andere partner dan wordt dat tijdens een scheiding vaak uitvergroot.

Vooral als de partner die altijd de boel weer rechtbreide tijdens de relatie daar na de scheidingsmelding mee stopt. Op kantoor zeggen we dan: als je altijd een matras hebt neergelegd voor de ander dan valt die ander ineens heel hard. En dat leidt vaak tot heftige emotionele reacties. En elke emotionele reactie leidt weer tot verder terug trekkende bewegingen aan de andere kant. Ook komt het voor dat de ander dan gaat vechten en een krachtmeting aangaat om te laten zien dat hij/zij wel in staat is om voor zichzelf te zorgen. Juist om te bewijzen dat ze de ander echt niet meer nodig hebben.

Een belangrijk gevolg daarvan is ook vaak dat de gunfactor volledig verdwijnt. Tijdens een mediation is het dan van belang om boven tafel te krijgen wat de ander tot dit gedrag drijft. Welke belangen wil diegene zeker stellen? Gaat het om de laatste paar duizend euro die nodig zijn om een huis te kopen of is er wellicht altijd een scheve verhouding geweest al op het moment van het aangaan van de relatie? In geldelijke zin kan de verhouding scheef zijn maar eigenlijk altijd ligt de oorzaak bij het spreken van een andere taal op het vlak van de liefde.

Gary Chapman is een Amerikaanse relatie therapeut die het maar niks vond dat zoveel mensen gingen scheiden. Hij heeft toen een aantal boeken geschreven over hoe partners elkaars liefdestaal moeten gaan spreken en daarmee elkaars liefdestank kunnen vullen. De vijf talen zijn: Tijd en Aandacht, Kado’s geven en ontvangen, positieve woorden, zorgen & dienen, lichamelijke aanraking. Ga maar eens na welke taal voor jou het meest belangrijk is. Alle liefdestalen zijn natuurlijk belangrijk, maar er is er altijd een die er voor jou uitspringt.

Als de een aanraking het fijnst vindt en de ander bloeit op bij het horen van positieve woorden (wat heb je lekker gekookt/wat zie je er mooi uit) dan kun je elkaar helemaal vinden door de ander te geven waar hij/zij helemaal blij van wordt. Geef je je partner extra knuffels als dat zijn/haar liefdestaal is dan kan het zijn dat die muur die al tijden geverfd moest worden, ineens klaar is. Ook bij je kinderen kun je dit eens uitproberen.

Als partners al jaren elkaars liefdestaal niet meer spreken door welke omstandigheden dan ook, dan is het aan de mediator om dit tijdens de mediation opnieuw te benoemen. Dit vergroot de kans op een oplossing en een zo prettig mogelijk verloop van het scheidingsproces. Wordt vervolgd…

Angst, een slechte raadgever

Mag je als mediator druk uitoefenen op de partner die een second opinion wil vragen? Nee, is natuurlijk mijn antwoord. Er zijn genoeg redenen te bedenken waarom meestal de minder financieel onderlegde partner even iemand over zijn of haar schouder wil laten meekijken. Of als er bijvoorbeeld een juridisch verschil van inzicht is over wat te doen met de schenking van ouders, dan kan het handig zijn om hier je licht over op te steken bij een extern deskundige als de mediator zich daar niet aan wil branden. Ook financiële belangen kun je van verschillende kanten bekijken, het is maar vanuit welk perspectief je kijkt.

Het mag in mijn optiek nooit de bedoeling zijn dat een mediator tegen een client zegt dat ze maar beter niet naar een derde toe kan gaan om uitleg te krijgen over een aantal complexe berekeningen. En dat is nu juist wat mij onlangs ter ore kwam. Een dame vroeg bij mij in het kader van een second opinion advies over drie berekeningen die waren gemaakt door een financieel planner. Toen ik in eerste instantie doorvroeg wat ze precies van mij verwachtte, bleek dat zowel haar ex-partner als de Scheidingsplanner negatief hadden gereageerd op het betrekken van een second opinion bij het proces. De Scheidingsplanner gaf haar aan dat ze nu nog goodwill had bij haar ex-partner en dat ze dat beter niet kon verspelen! Ook de ex-man reageerde furieus. Ze hadden een fixed price afgesproken met de Scheidingsplanner en nu ging ze nog extra kosten maken door een second opinion aan te vragen!

Los van de inhoud van de berekeningen, daar ga ik nu even niet op in, is het in mijn optiek uit den boze om iemand vanuit angst voor de ex-partner te laten beslissen over wel of geen second opinion. Ten eerste is degene die de scheiding begeleidde er blijkbaar niet in geslaagd om partijen volledig voor te lichten en het vertrouwen te winnen dat beider belangen goed werden behartigd. Ten tweede voelde de vrouw zich beperkt door de fixed price. Er waren drie berekeningen gemaakt die in haar opinie niet voldeden aan de toekomstige situatie. Dan kom je in een lastige situatie.

Ik werk als mediator / financieel planner nooit met fixed prijzen. Op basis van hetgeen partijen uitgewerkt willen zien aan partner-kinderalimentatie maak ik berekeningen. Die kunnen ge-updated worden als partijen hun wensen daaromtrent tijdens de mediation aanpassen. Van te voren maak ik een gedetailleerde prijsopgave welke werkzaamheden worden verricht. Het is dan de kunst om op basis van de inventarisatie de juiste berekeningen te maken. Angst mag daarbij nooit een raadgever zijn. Soms kom je met een boodschap die partijen niet altijd verwachten. Dat ze bijvoorbeeld beter het duurdere gezamenlijke huis kunnen verkopen en allebei een goedkoper huis kopen. Dan kan het zijn dat een van beiden een second opinion wenst.

Dan is dat wat mij betreft geen enkel probleem!

 

Vanuit welk perspectief kijk jij?

Wat gun je je ex-partner na scheiding? Dat is in mijn beleving waar het om draait als mensen zeggen dat de kinderen voorop staan. Juist door de wijze waarop ouders met elkaar omgaan en elkaar een nieuwe toekomst gunnen blijkt of de omgeving waarin de kinderen opgroeien een veilige is. Veilig in de zin van de woonomgeving maar ook vooral veilig doordat ze niet hoeven te kiezen tussen de ouders.

Dat een scheiding verdriet met zich meebrengt en dat niemand voor de lol gaat scheiden is duidelijk. Zeker als er kinderen in het spel zijn. Het perspectief van het kind wordt vaak ook onbedoeld door ouders uit het oog verloren. In het gekissebis over wie waar gaat wonen, hoe het vermogen / de schulden worden verdeeld, wie welke bijdrage levert aan de kinderkosten, of en hoeveel partneralimentatie wordt betaald, lijkt de zorg over de kinderen onder te sneeuwen.

Het gaat dan om financiële belangen die natuurlijk goed in kaart moeten worden gebracht. Fiscaal in orde en natuurlijk juridisch kloppend. En achter die belangen zitten gevoelens, die bij het financieel verdelen van de bezittingen en schulden soms tot grote teleurstelling, boosheid of onmacht kunnen leiden.

Als mediator kun je deze zorgen niet altijd wegnemen. Een scheiding leidt doorgaans tot het maken van keuzes die niet altijd even leuk zijn. Door helderheid te verschaffen over de consequenties van die keuzes, kan echter wel een hoop onrust worden weggenomen. Als mensen maar weten waar ze op kunnen rekenen, ook al is dat minder dan ze gewend waren, dan geeft dat rust. En die gemoedstoestand is vele malen prettiger dan onzekerheid over de toekomst. Laat ik nu daar mijn specialiteit van hebben gemaakt. Hoe groter de financiële stress bij mensen, hoe rustiger ik word!

Dus hoe de wind waait kun je niet beïnvloeden, hoe je de zeilen zet wel!